ريان بن شبيب مي گويد در روز اول محرم بر حضرت ابوالحسن الرضا صلوات الله عليه وارد شدم به من فرمود اي پسر شبيب روزه هستي گفتن نه فرمود امروز روزي است که در آن زکريا خدا عزوجل را خواند و گفت خدايا به من موهبت کن فرزندي صالح بدرستيکه تو شنواي دعاي مرا و خدا دعاي او را مستجاب کرد و ملائکه را امر نود زکريا را ندا کردند در حالي که او در محراب ايستاده و نماز مي خواند و بشارت به او دادند يحيي را پس هر کس اين روز را روزه بدارد سپس دعا کند خداوند دعاي او را مستجاب نمايد همان گونه که دعاي زکريا را مستجاب نمود ادامه آن

پس از مرگ معاويه و اطلاع مردم کوفه از حرکت امام به مکه و امتناع امام از بيعت با يزيد شيعيان در کوفه در منزل سليمان بن صرد خزاعي گرد آمدند سليمان از چهره هاي سرشناس کوفه به شمار مي رفت نزد مردم محترم بود همگان راي او را مي پذيرفتند گزارش هلاکت معاويه مطرح گرديد و رنجها و شکنجه هاي شيعه در روزگار تلخ حکومت جابرانه او ياد آور مي شد و اينکه يزيد بر جاي پدر نشسته است و او به مراتب بيشتر و زشت سيرت تر از پدر مي باشد در آغاز گرد همائي مردم کوفه سليمان بن صرد خزاعي بپاخواست به درگاه حضرت حق سپاس گزارد و خداوند جهان را ستود سپس چنين گفت شما ميدانيد که معاويه به هلاکت رسيده و يزيد به جاي او بر مسند حکومت تکيه زده است حسين بن علي با او مخالفت نموده و به سوي مکه شتافته است شما مردم شيعه و او و شيعه پدرش هستيد حال بنگريد اگر آمادگي ياري او را در خود مي بينيد و با دشمن او به نبرد مي پردازيد براي حضرتش نامه نوشته و او را به کوفه دعوت کنيد ادامه آن

ارتباط ميثم با امام علي (ع) در زمان خلافت آن حضرت بيشتر و صميميتر شد. در همان زمان بود كه حضرت او را از بردگي رهاند و آزاد كرد. وي شيفته آن بود كه از محضر امير مؤمنان علي (ع) علم و حكمت بياموزد.از اين رو دل و جان خود را در بست در اختيار معارف علوم علوي گذاشت.حضرت (ع) نيز كه او را لايق و با استعداد يافت،دانش و حكمت هاي فراواني به وي آموخت،،حتي برخي از اسرار را كه به همه كس نمي توان گفت ،و آگاهي  از حوادث آينده و بلا ها و فتنه هاي زمانه را در اختيار او گذاشت .از اين رو ميثم تمار را صاحب سر امير المؤمنين مي دانند.ادامه آن

گريه مظهر شديدترين حالات احساسى انسان است، و علتها و انگيزه‏هاى مختلفى دارد كه هر يك از آنها نشان دهنده حالتى خاص است . در روايات ، بعضى از انواع گريه تحسين شده و از صفات پسنديده بندگان پاكدل خداوند به حساب آمده است ، و بعضى از انواع گريه مذموم شمرده شده است . گريه ، از حالات و انفعالات انسانى است كه با مقدمه‏اى از اندوه و ناراحتى روانى به طور طبيعى به ظهور مى‏رسد، و گاه ممكن است انگيزه‏اش هيجانات تند روانى باشد . مثل شوق و ذوقى كه از ديدار محبوب پس از زمانى طولانى ناشى مى شود. همچنين گاهى هم گريه كردن حاكى از عقايد مذهبى انسان است با اين توصيف، از آنجايى كه گريه عملى طبيعى و اى بسا غير ارادى است؛ لذا نمى شود مورد امر و نهى و حسن و قبح قرار گيرد، بلكه آنچه كه مورد حسن و قبح است، مقدمات و انگيزه‏هاى گريه مى‏باشد . چنانكه گفته‏اند: «تو آنى كه در بند آنىادامه آن